1990 r. - Książka Dwutomowa Aleksander Brückner, Karol Estreicher, "Encyklopedia Staropolska", Warszawa : Państwowe Wydawnictwo Naukowe; Reprint Dwutomowego Wydania z 1937 r., nakł. Księgarni Trzaski, Everta i Michalskiego; Tom I i II

Wymiary: jeden tom 29 x 20 x 3 cm
Encyklopedia staropolska - dwutomowa (oryginalnie opublikowana w 16 zeszytach), polska encyklopedia historyczna wydana w latach 1937–1939 przez wydawnictwo Trzaska, Evert i Michalski. Kolejna wielka encyklopedia o tematyce staropolskiej po czterotomowej Encyklopedii staropolskiej ilustrowanej Zygmunta Glogera (1900-1903); Brückner silnie inspirował się tym dziełem, po wielokroć je cytując. Poza rozlicznymi opracowaniami naukowymi, badacz korzystał z epokowych źródeł oraz bazował na własnym wcześniejszym, ogromnym dorobku naukowym. Encyklopedia niejako zwieńczyła dzieło życia Brücknera, który zmarł w 1939 r.
Aleksander Brückner (1856–1939) - polski slawista, językoznawca i historyk kultury. Urodzony w spolszczonej od trzech pokoleń rodzinie, syn urzędnika państwowego. Studiował na Uniwersytecie Lwowskim i w Lipsku, gdzie w 1876 roku uzyskał doktorat. W wieku 25 lat, w 1881 roku, objął katedrę slawistyki na Uniwersytecie Berlińskim, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę w 1924 roku. Jako jeden z pierwszych naukowców badał przedchrześcijańskie wierzenia Słowian. Jego najważniejsze dzieła to Encyklopedia staropolska, Słownik etymologiczny języka polskiego (pierwszy pełny polski słownik etymologiczny i jeden z pierwszych w slawistyce europejskiej), czy Dzieje kultury polskiej. Odkrył w Bibliotece Petersburskiej, opracował i wydał Kazania świętokrzyskie - najstarszy dokument prozatorski stworzony w języku polskim. Członek Akademii Umiejętności, Rosyjskiej Akademii Nauk w Petersburgu i Towarzystwa Naukowego we Lwowie.
Karol Rafał Estreicher (1906-1984) – polski historyk sztuki, encyklopedysta, prozaik, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, w latach 1951-1976 dyrektor Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, tamże doktoryzował się w 1928 roku. Podczas II wojny światowej, po wywiezieniu cennych dóbr kultury z Krakowa (Wawel) przez Rumunię do Francji, jako sekretarz premiera RP na uchodźstwie generała Władysława Sikorskiego, aktywnie uczestniczył w dokumentowaniu strat polskiego dziedzictwa kulturowego pod okupacją niemiecką. Kierował wtedy ośmioosobowym zespołem pracującym w Biurze Rewindykacji Strat Kulturalnych, działającym przy Ministerstwie Prac Kongresowych w Londynie.
Stan jak na zdjęciach.